wywiady z gwiazdami

Siedziałam w kuchni przy stole. On był w salonie. Kuchnię od salonu oddziela gipsowa ścianka, która kończy się trzydzieści centymetrów przed sufitem dzięki temu mogę słuchać programów telewizyjnych i gotować siedząc przed telewizorem - podsłuchując odgłosów smażenia, duszenia itp.
Od pewnego czasu w ten sposób spędzamy każdy wieczór – ja tu a on tam. Jeszcze nie tak dawno nie mogliśmy funkcjonować bez siebie, nie potrafiliśmy odpoczywać, jeżeli nie czuliśmy na naszym ciele dotyku, muskania. Trzymaliśmy się za rękę zawsze i wszędzie... Nawet śpiąc każde za nas czuło na sobie oddech i dotyk drugiego. Bliskość niespotykana i cudowna. Nie mogę uwierzyć, że tak po prostu znikła.

Próbuję odpowiedzieć sobie na pytanie: Co się stało? I w mojej głowie pojawia się od razu jedyna odpowiedź: Nic, skończyło się. Bo tak jak wszystko na tym świecie miłość ma swój początek i koniec. Mówię o tej prawdziwej, która nie znosi kompromisów i codziennej szarości, a nie o trwaniu ze sobą z przyzwyczajenia, lęku, choć wszyscy moi znajomi to właśnie nazywają prawdziwym uczuciem. Niektórzy twierdzą nawet, że to dowód na siłę ich miłości, której przez tyle lat nic nie zniszczyło. Ja nazywam to pogodzeniem się z brakiem szybkiego bicia serca, tęsknotą za partnerem,która przychodzi nagle i niespodziewanie w środku dnia, z przesyceniem się wspólnymi, nocami, porankami, weekendami. Dlaczego nie mam w sobie ani odrobiny chęci na trwanie w byle, czym i byle jak, byle nie obudzić się w pustym łóżku? To pewnie rodzaj klątwy rzuconej na mnie albo kara za grzechy, bo ponad wszystko pragnę stałości i ciepła... Tylko takiego,które zawsze jest jak to bijące od prawdziwego ognia a nie z letnich kaloryferów w środku zimy. Wiele razy słyszałam: To niemożliwe, szukasz czegoś, co nie istnieje....
Nieprawda – to tylko Wam się nie przytrafiło. Mnie również, to nie spotkało... Jeszcze, albo zwyczajnie: mnie to również ominęło. Tylko moja babcia nie wiedzieć, czemu jako jedyna nie dziwi się moim kolejnym próbom i stara się pocieszyć mnie po kolejnych porażkach i rozstaniach mówiąc: - Jeszcze tyle przed Tobą.... A może to ostrzeżenie, a nie pocieszenie? Kiedy? Pytam samą siebie, próbując określić ten moment. Przywołuję w pamięci chwilę, kiedy zaczęliśmy patrzeć w różnych kierunkach siedząc w kawiarni, jadąc samochodem, robiąc zakupy.... To był początek naszego końca.

DODAJ DO Gwar Wykop Del.icio.us Google Facebook DRUKUJ POWIADOM ZNAJOMEGO